Tag Archives: The Last Remnant

„Jak grać panie producencie, jak grać?”

Wszedłem sobie ostatnio na tvtropes z zamiarem przeglądnięcia jednego artykuł, jak to zwykle bywa skończyło się na otwieraniu kolejnych zakładek i studiowaniu ich przez 2 godziny. Na trochę dłużej zatrzymałem się na artykule zatytułowanym „Guide Dang It”.

„Guide Dang It” określa w uproszczeniu zjawisko, w którym jakaś część gry wymaga od gracza postępowania stojącego w sprzeczności z mechanizmami jakie zaprezentował samouczek i ostatnie X godzin gry. Zaliczyć tu można też chwile, w których do uczynienia postępów w grze wymagane jest podjęcie konkretnych (niekoniecznie logicznych) akcji podczas gdy dostępne graczowi wskazówki nie są w tym zakresie pomocne. Czasami w ten sposób uzyskuje się dostęp do „sekretów”, które są drobną nagrodą dla graczy ciekawskich lub takich, którzy przez przypadek znajdą się w nietypowej sytuacji. Pół biedy gdy odblokowuje się tak opcjonalną zawartość, która nie jest konieczna by z satysfakcją ukończyć grę. Gorzej gdy mamy do czynienia z kiepskim projektem sprawiającym, że gracze utykają w grze, muszą przez kilka godzin klikać na oślep lub w końcu szukać podpowiedzi w internecie. Poniżej kilka zdań o grach jakie przyszły mi na myśl gdy popijałem kawę czytając wspomniany artykuł.

Septerra Core

Ilość fanartów do tej gry jest stanowczo za niska (gemmaqw.deviantart.com)

Ilość fanartów do tej gry jest stanowczo za niska (gemmaqw.deviantart.com)

Continue reading →

Reklamy

Grandia 2 cieszy nawet po latach

Szybka notka (bo pora już późna) o wspaniałej grze, która pomogła mi przezwyciężyć niechęć do gier komputerowych, z którą borykałem się od dwóch miesięcy. Wszystko zaczęło się gdy grałem w Personę 2. Miałem na liczniku jakieś 20 godzin gry, fabuła powoli się rozkręcała, bohaterowie zdobyli kilka ładnych poziomów. Wszystko szło fajnie, a tu nagle… zupełnie odechciało mi się grać. Myślałem, że to chwilowe i dla odmiany postanowiłem sięgnąć po inne gry. Na niewiele się to zdało; zraziłem się do Devil May Cry 4 gdy stwierdziłem, że główny bohater gry – Nero nie umywa się do Dantego (głównego bohatera poprzednich części). Dante poruszał się po polu bitwy i ciął wrogów z niewysłowioną gracją, Nero… „Machasz waść jak cepem” chciałoby się powiedzieć cytując Małego Rycerza. Postanowiłem pójść za ciosem, stwierdziłem: „Kończ waść! Wstydu oszczędź!” (jak mawiał Kmicic) i przestałem grać w DMC 4 bardzo szybko.

Continue reading →