Notka w dużej mierze była gotowa już kilka dni temu, ale pod koniec sesji egzaminacyjnej nie miałem siły by ją wykończyć i dopieścić. Sama sesja poszła dość dobrze; nie przerażają mnie nawet ewentualne poprawki, które mogą mnie czekać po krótkich feriach gdyż wiem już, że najstraszniejszy egzamin udało mi się zaliczyć :). Dziś notka w miarę na czasie bo niedawno ogłoszono oskarowe nominacje.

Już powszechnie wiadomo jakim hitem okazał się film Avatar i ile zarobił. Zszedł ze sceny i ekranów kin w wielkiej chwale, ale ustąpił już miejsca innym produkcjom, a James Cameron zbiera kolejne pochwały za swoje najnowsze dzieło, dorwał Złoty Glob i szykuje się by sięgnąć po Oskara. Napisano już dość mniej lub bardziej pochlebnych recenzji dlatego właśnie nie zajmę się recenzowaniem tego filmu (który swoją drogą bardzo mi się podobał), ale poświęcę trochę miejsca luźnym przemyśleniom po-Avatarowym.

Neytiri jest niczego sobie, ale wątpię by zaczęła rozbudzać męską wyobraźnią jak swego czasu księżniczka Leia (kadr pochodzi z oficjalnej strony filmu).

W przypływie ciekawego nastroju i wyczerpania po pierwszym egzaminie w sesji (tak, nadszedł ten piękny czas kiedy studenci mogą się wykazać wiedzą zdobywaną systematycznie :D przez cały semestr), a także z ciekawości założyłem sobie w końcu konta na MALu i Twitterze. Odpowiednie linki znajdują się w nowym polu panelu bocznego, a kilka najnowszych wpisów z twittera także można podziwiać w panelu bocznym (na chwilę obecną na szarym końcu panelu bocznego, ale możliwe, że okienko twittera wyląduje w ostateczności gdzieś indziej). Jestem raczej mało aktywnym użytkownikiem serwisów tego rodzaju i na wszelkie zaproszenia czy wiadomości mogę odpowiadać z opóźnieniem, ale zobaczymy co z tego wyniknie. Informacje o obejrzanych animkach na MALu są w miarę kompletne; wyszukiwanie tytułów było dokładnie taką inteligentną rozrywką jaką lubi mój wymrożony i wyczerpany pierwszym egzaminem umysł :D. W miarę upływu czasu pewnie pododaję jeszcze serie, które mam w planach obejrzeć i te które rzuciłem w ciemny kąt. Z mangami sprawa była za to bardzo prosta bo czytam tylko wydania papierowe, a do skalacji mam wstręt co skutecznie ogranicza liczbę przeczytanych tytułów. Co do twittera to szukam aktualnie jakiegoś prostego w obsłudze klienta, który umożliwi twittowanie bez konieczności logowania się na stronie internetowej (coś na kształt programu pocztowego), jakieś sugestie?

Jak już wspomniałem właśnie zacząłem sesję i mam do zdania jeszcze kilka egzaminów co skutecznie eliminuje mój zapał twórczy, a więc notka z prawdziwego zdarzenia nie pojawi się jeszcze przez jakiś czas. Jak tylko zrobi się nieco luźniej postaram się dodać notkę z gatunku “tych ambitniejszych”.

Pozdrawiam i życzę nieco łagodniejszej zimy (bo po dzisiejszym poranku to szkoda gadać…).

Wampiry mają się bardzo dobrze w dzisiejszych czasach; nikt nie urządza na nie polowań, nie zamyka się ich w odosobnieniu, a historie o nich są modne jak mało kiedy. Książki Stephenie Meyer dalej cieszą się ogromną popularnością podsycaną przez kolejne ekranizacje, wydano niedawno pierwszy tomik mangi Vampire Knight, a teraz mamy kolejne anime z wampirami w roli głównej. Pozostaje pytanie czy wampiry w takim natężeniu nie robią się nudne…

Na szczęście tym razem wampiry nie bawią się w wegetarian.

Mijający tydzień zalał nas (no, może nie dosłownie) premierami nowych anime. Jakimś cudem udało mi się opanować i nie rzucić się na premiery jak nastolatek na dziewczęce majtki w komedii ecchi :D. Nowości dawkuję sobie powoli, a pomiędzy seansami postaram się sklecić kilka notek (i przejrzeć pierwszy tomik mangi Vampire Knight, którego jestem szczęśliwym posiadaczem). Kto wie? Może nawet wybiorę sobie jedną serię do opisywania na bieżąco? Tymczasem, na pierwszy ogień pójdzie dość oryginalna komedia Baka to Test to Shoukanjuu (w wolnym tłumaczeniu Idioci, testy i przywołane stwory).

Nowi koledzy z klasy są bardzo... oryginalni.

Pierwsza notka w nowym roku. Życzenia noworoczne zawarłem już w moim świątecznym wierszyku dlatego składam tylko krótkie (i nieco spóźnione) życzenia by nowy rok okazał się pod każdym względem lepszy od poprzedniego.

Poprzednią edycję Karnawału Blogowego RPG odpuściłem sobie z powodu niefortunnego tematu, który po prostu mi “nie siadł”; o śmierci w grach fabularnych można na pewno napisać wiele stron tekstu, ale wena twórcza zawiodła mnie jeśli chodzi o twórczą interpretację tego tematu. Z resztą, nie mam zbyt wiele doświadczenia jeśli chodzi o umieranie na sesjach bo na palcach jednej ręki można policzyć przypadki, w których postać gracza ginęła podczas gdy ja byłem Mistrzem Gry. Temat zaproponowany przez Enca spodobał mi się o wiele bardziej i pomyślałem, że to dobra okazja by wygarnąć co mi leży na wątrobie :D. Przedstawiam zatem wcale-nie-taki-krótki poradnik, który (mam nadzieję) pomoże graczom żyć w harmonii z Mistrzem Gry.

Czego nie cierpię u graczy

Podczas mojej wieloletniej przygody z RPG częściej bywałem (i bywam dalej) Mistrzem Gry niż graczem. Zdarzało mi się grywać z bardzo różnymi ludźmi, a jedne kampanie trwały dłużej, inne krócej, a niektóre umierały śmiercią naturalną po trzech sesjach. Na pewno duży wpływ na mój styl prowadzenia wywarli gracze, z którymi grałem najdłużej, a ja jako naczelny MG na pewno nie pozostałem bez wpływu na nich. Ci „najwierniejsi” gracze po tych wszystkich latach dobrze wiedzą na co mogą sobie u mnie pozwolić i czego się spodziewać. Wiedzą także jak mnie zdenerwować i starają się (?) unikać takich zachowań. Poniższy tekst będzie właśnie o tych irytujących zachowaniach graczy, które doprowadzają mnie (i zapewne nie tylko mnie) do szału.

26 grudnia to nie tylko drugi dzień świąt, dokładnie tego dnia (równo rok temu) założyłem sobie konto na wordpressie i napisałem pierwszą powitalną notkę. W tym dniu było więcej innych rzeczy do roboty niż siedzenie przy komputerze dlatego ograniczyłem się do napisania kilku słów, a zabawę z opcjami i ustawieniami oraz rozmyślania o najbliższej przyszłości bloga odłożyłem na później (swoją drogą to dziś też mam inne rzeczy do roboty dlatego niniejsza notka została w znacznej mierze przygotowana wcześniej). Poniżej znajdziecie przydługi tekst, w którym przedstawiam swoje przemyślenia po roku prowadzenia bloga, a potem kilka statystyk podsumowujących rok mojej działalności w sieci. Zanim jednak przejdę do sedna zamieszczę krótkie ogłoszenie – w panelu bocznym można teraz znaleźć pole “subskrypcja”, po wpisaniu tam swojego e-maila można dostawać powiadomienia o nowych notkach na Blogu Mirasa prosto na swoją skrzynkę.

Pierwsze urodziny bloga świętuję z bohaterami Clannad.

Wszystkim bloga czytelnikom

Tym grzeczny oraz psotnikom

Życzenia najlepsze składam

I do stołu zasiadam

Świąt rodzinnych i spokojnych

Podarków bardzo hojnych

Sylwestra troszkę szalonego

Nowego Roku bogatego

A także radości bez liku

Życzę Wam w tym wierszyku

Cieszę się, że w natłoku przedświątecznych zajęć udało mi się wygospodarować trochę czasu na wykończenie tej notki bo bardzo zależało mi by opisać ten tytuł teraz, kiedy mam go jeszcze wyraźnie w pamięci. W październiku, kreśląc kilka zdań o Nyan Koi! wspominałem, że seria wywarła na mnie bardzo dobre wrażenie i ma szansę stać się jedną z najlepszych serii minionej jesieni. Faktycznie, adaptacja komediowej mangi dla nastolatków okazała się czymś więcej (i to dużo więcej) niż tylko kolejnym schematycznym haremem.

Na końcu każdego odcinka raczy się widza kolorową ilustracją.

Druga część przeglądu pojawia się z opóźnieniem, ale to chyba nic nie szkodzi gdyż (jak już z resztą wspominałem) większość nowych serii będzie miała premiery dopiero w styczniu. W tej części przeglądu za główne źródła informacji ponownie posłużył mi chartfag, ANN oraz wikipedia. Pewną odmianą jest wymienienie pod koniec dzisiejszej listy dwóch pozycji typu OVA, które z reguły pomijam przy okazji zapowiedzi.

EDIT (17 grudnia 2009): Dodano trailery do Omamori Himari i Chu-Bra!!

EDIT (19 grudnia 2009): Dodano trailer do Ookami Kakushi.

Dance in the Vampire Bund

Wszyscy obywatele naszego pięknego kraju mający nie więcej niż dwadzieścia-kilka lat oglądali pokemony na polsacie (no, może prawie wszyscy) i nie ma sensu się teraz tego wypierać. Pokemonowe szaleństwo na szczęście dawno mnie opuściło (już nawet na gry wideo z tego cyklu patrzę z dystansem), ale dziś uświadomiłem sobie, że jakimś cudem  nigdy nie przyszło mi do głowy, że pod serialowe stworki głos podkładali aktorzy. Po obejrzeniu przypadkowo znalezionego na youtube filmiku stwierdzam, że charakterystyczne piszczenie  robi o wiele większe wrażenie gdy słyszy się je z ust seiyuu, a nie pewnego popularnego, żółtego pokemona.